Jaś zresztą nauczył się w tej głębokiej wodzie całkiem nieźle pływać (to znaczy nadal jest to pływanie delikatnie bezwładne, ale przynajmniej już wynurza głowę z wody), więc pod koniec wyjazdu sam zjeżdżał ze zjeżdżalni. Nusia za to bardzo zyskała na animuszu, bo sama wchodziła do basenu, bawiła się z innymi dziećmi i udawała, że pływa na dmuchanym koniku. Wobec morza byli nieco bardziej sceptyczni, ale trudno się dziwić, bo woda była bardzo słona, a po drugie niemal natychmiast zaczynało się robić głęboko. Nie przeszkadzało to moim maluchom zmuszać mnie do wnoszenia ich do wody i wspólnych zabaw.

Z nowych rzeczy – Ani zasmakowały hamburgery (chociaż to bardziej były kebaby w bułce, pyszne) i teraz wierci nam dziurę w brzuchu o to, żeby jej kupić hamburgera, Jasio je coraz więcej potraw (w tym czekoladowe danonki, których nigdy nawet nie chciał tknąć), a obydwoje nie mają kompletnie żadnego szacunku wobec lotu samolotem. Przy każdej turbulencji (a bujało zdrowo, bo samolot potwornie dociążony fotelami i ludźmi, do tego siedzieliśmy w ogonie) jedno i drugie dopytywało coraz bardziej sinozieloną ze strachu Żonę „Mamusiu, spadamy? Mamusiu, rozbijemy się?”.

Kochane, bezstresowe Maluty.

-W życiu tego nie złożymy!

Wziął mnie pod włos.

A gdy jesteśmy w Warszawie, dopytują bez przerwy „A kiedy na Mazury?”

Już za momencik, kochani.

Popatrzyłem na piżamkę bez stópek, ale nie uległem szantażowi i nie nałożyłem jej skarpetek.

I faktycznie, siedział komar.

Ania vs Gramatyka, 0:1

A najgorsze, że to Ania ma rację.

Ania ogląda program dla większych dzieci.

U moich rodziców Maluty zostały stosownie ubrane, wyposażone w sprzęt bojowy i wypuszczone na dwór. Pół godziny później ogłosiłem jednak zawieszenie broni, przebrałem kompletnie przemoczoną Malutką, a następnie znienacka wprowadziłem rozbrojenie, wylewając z magazynków całą wodę. Maluty się przez chwilę boczyły, ale potem okazało się, że pustymi pistoletami na wodę też się można świetnie bawić. Jasio – już po obiedzie, który dzieciom bardzo smakował – w którejś chwili wyemigrował do kolegi, a Nuś sama bawiła się z – jak zwykle przy Malutach – ciężko umordowanym psem, który nawet raz schował się do budy. Było to pierwsze wejście psa do budy w życiu psa, i budy też zresztą.

Udana Wielkanoc!

Tato, którą stroną się strzela?